Elektrownia zaprasza na wernisaże

środa 23.10.2019 17:45

Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu zaprasza na wernisaże wystaw:

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Piątek, 25 października godz.18.00
Jerzy Czuraj

Obrazy z różnych domów. Epilog

 Wystawa czynna do 13 grudnia 2019 roku

____

Koncert towarzyszący otwarciu wystawy Jerzego Czuraja – godz.18.00

Krzysztof Majchrzak
Kosmiczna podróż w 432 Hz

 
Poniedziałek, 28 października, godz.18.00

Edward Dwurnik (1943-2018)
Obrazy i rysunki. Prace z kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu

Wystawa czynna do 5 stycznia 2020 roku

 

============

Jerzy Czuraj

Obrazy z różnych domów. Epilog

 

Wernisaż: 25 października 2019 roku, godz.18.00

Wystawa czynna do 13 grudnia 2019 roku
Kurator: Mariusz Jończy

 

Niemal dziesięć lat temu zmarł jeden z najbardziej rozpoznawalnych i oryginalnych artystów regionu radomskiego – Jerzy Czuraj. Urodzony w Krakowie, wychowanek krakowskiej i warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, malarz, muzyk, animator, przez lata związany z Suskowolą koło Pionek, Pionkami i Radomiem, przyjaciel „Elektrowni”. Kilka miesięcy po jego odejściu, grupa bliskich mu osób zainicjowała cykl wystaw: „Obrazy z różnych domów”, których celem było zaprezentowanie jego twórczości w miejscach, które zapisały się wyjątkowo w jego życiu.

Ekspozycje w Galerii Promocyjnej Staromiejskiego Domu Kultury w Warszawie, Galerii „Interior” Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Witolda Gombrowicza w Kielcach, w domu artysty w Suskowoli, Muzeum Nadwiślańskim w Kazimierzu Dolnym, Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu oraz w Galerii „Test” w Warszawie, przypomniały dorobek Czuraja. Jego osoba i twórczość raz jeszcze zebrały w przestrzeni sztuki wiernych przyjaciół, ale przede wszystkim obrazy i rzeźby rozproszone wśród ich licznych właścicieli. Kluczowym celem całego przedsięwzięcia była próba dotarcia do szerokiej grupy posiadaczy prac Czuraja, ich inwentaryzacja i zebranie w jednym miejscu. Każda z prezentacji miała inny układ i zawartość, ich warunki określała powierzchnia danej galerii i chęć szczególnego potraktowania obrazów i właścicieli z konkretnych miejsc. Ufając założeniu Jerzego, który traktował swoje dzieła jako specyficzne „byty”, organizowaliśmy możliwość ich ze sobą spotkania, dla wielu była to pierwsza, wyjątkowa okazja. Kilkukrotnie spotkaniom towarzyszyła muzyka, dla Czuraja była integralną częścią organizowanych wystaw i wernisaży. Wystawom towarzyszyło wydawnictwo o tym samym tytule, zainteresowanie i aktualizacja jego zawartości, skutkowały wydrukowaniem drugiego, poszerzonego egzemplarza. Szczególne miejsce w tych konfrontacjach zajmował film biograficzny poświęcony Czurajowi: „Twardość przestrzeni”, autorstwa Marcina Kossowskiego. „Epilog”, po niemal dziesięciu latach od rozpoczęcia projektu, podsumowuje jego wątki. Wystawa wybranych obrazów i rzeźb, film, premierowa ekspozycja kilkudziesięciu nigdy niepublikowanych rysunków i prac na papierze z kolekcji córki Julii, wizualizacja wystawy w Suskowoli Darka Cybulskiego, koncert polsko-francuskiego multiinstrumentalisty Krzysztofa Majchrzaka na tle projekcji stworzonej na bazie obrazów Jerzego, stworzą specyficzną multimedialną przestrzeń. Przestrzeń obrazów i dźwięków, w której odnajdziemy atmosferę domu otwartego, przez wiele lat prowadzonego przez Jerzego Czuraja.

Domu w Suskowoli już nie ma. Rozebrany przez zespół fachowców, pod kierownictwem przyjaciela artysty, zrekonstruowany został na Mazurach, jego właścicielami są: córka chrzestna Maria Sadowska, córka Julia i brat Paweł. Tak, jak kiedyś służył sztuce w Suskowoli, teraz spełni swoją rolę w nowym miejscu. Być może kiedyś zawitają tam „Obrazy z różnych domów”.

 

Jerzy Czuraj urodził się 31.01.1952 r. w Krakowie. Studia na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem prof. Włodzimierza Buczka i w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Krystyny Łady-Studnickiej. Dyplom z wyróżnieniem w 1975 r. Twórczość w zakresie malarstwa, rzeźby, teatru autorskiego, muzyk jazzowy. W latach 1979-1981 współpracował z Galerią Sztuki Współczesnej  przy Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie. W latach 1978-1980 pełnił funkcję przewodniczącego warszawskiego i krajowego Koła Młodych przy ZPAP. Od 1982 r. mieszkał w Suskowoli koło Pionek. Zmarł w Pionkach 03.11.2009 r.

Patronat honorowy nad wystawą objął Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik.

======

25 października 2019 roku

Koncert towarzyszący otwarciu wystawy Jerzego Czuraja – godz.18.00

Krzysztof Majchrzak
Kosmiczna podróż w 432 Hz

Najnowszy projekt Krzysztofa Majchrzaka, europejskiego wirtuoza basu i kompozytora, przenosi nas do krainy naturalnego stroju dźwięków 432 Hz, nazywanego częstotliwością doskonałą. Artysta podczas koncertu maluje dźwiękami bogaty świat kolorów. Każdy z utworów ma inne centrum brzmieniowe, odpowiadające jednej barwie z wybranej palety. Jego muzyczny wszechświat znajduje się na styku różnych kultur muzycznych, od muzyki współczesnej, poprzez muzykę eksperymentalną, etniczną, harmolodic, rock progresywny do open fusion.

Ideą przewodnią improwizacji i kompozycji Krzysztofa Majchrzaka jest jego własny, niekonwencjonalny system muzyczny, który stworzył w oparciu o „Thresure of scales” Nicolasa Slonimsky’ego, oraz rozwinięciu koncepcji harmolodycznej Ornette Coleman’a. Artysta nazwał swój system „Harmo-beat”, ponieważ harmonia, melodia i rytm mają funkcję egalitarną. Majchrzak praktykuje wszystkie rodzaje improwizacji, szczególnie improwizację „nie-idiomatyczną”.

W utworach stosuje techniki sonorystyczne, polegające na takim kształtowaniu muzycznego przebiegu, aby nadrzędną rolę pełniły jakości brzmieniowe. Jest to projekt o geometrii zmiennej, od solo, poprzez duo, trio, kwartet do kwintetu z udziałem zaproszonych muzyków z USA (Grant Calvin Weston, Pete Drungle, Warren Benbow), Europy i Indii. Podczas spektaklu Krzysztof Majchrzak gra jednocześnie na basie elektrycznym, basie bezprogowym i gitarze elektrycznej z wykorzystaniem loopów i programacji sonorystycznych. Formuła koncertu jest poszerzona o wizualizacje i wszelkiego rodzaju performance. Autorem wizualizacji jest Jean-Pierre Boënnec.

Krzysztof Majchrzak – improwizator i multiinstrumentalista. Współtwórca formacji Trio Labirynt oraz Tie Break. Współpracował z zespołami Sunset, New Jazz Band, Street Blues, Symphonic Sound Orchestra Jarosława Śmietany. Od roku 1988 mieszka i tworzy we Francji.

======

Edward Dwurnik (1943-2018)
Obrazy i rysunki. Prace z kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu

Wernisaż: 28.10.2019 roku, godz.18.00

Wystawa czynna do 5 stycznia 2020 roku

Kurator wystawy: Mariusz Jończy

 

Wystawa inauguruje cykl ekspozycji prezentujących zbiory sztuki współczesnej w Radomiu. Historia kolekcji sięga lat 70. i 80. XX wieku, kiedy to miejscowe muzeum zainicjowało program zakupów sztuki współczesnej. Równolegle dzieła współczesnych artystów kolekcjonowały Biuro Wystaw Artystycznych oraz Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych. W 1990 roku utworzono Muzeum Sztuki Współczesnej, będące oddziałem Muzeum Okręgowego im. Jacka Malczewskiego. Do zbiorów nowej placówki trafiły eksponaty z Działu Sztuki muzeum powstałe po 1945 roku, a także zestaw prac pochodzących ze zlikwidowanego w 1990 roku BWA oraz pojedyncze dzieła z TPSP. MSzW w okresie 25 lat swojego istnienia podwoiło liczebność kolekcji (około 4 500 eksponatów), rozwijając ją głównie w oparciu o dary. W zbiorach znajdują się dzieła wybitnych polskich artystów działających w drugiej połowie XX w. i w pierwszych latach nowego tysiąclecia, a także pojedyncze prace artystów zagranicznych. W latach 2017–2018 kolekcja w większości przekazana została w depozyt do Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia, jej część ponownie włączono do zbiorów Działu Sztuki muzeum. Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” tworzy własną kolekcję, która obecnie liczy ponad 600 eksponatów.

Zespół prac Edwarda Dwurnika w radomskim Muzeum im. Jacka Malczewskiego należy do najważniejszych i największych w tych zbiorach i obejmuje 21 obrazów i 17 rysunków.

Edward Dwurnik (1943, Radzymin – 2018, Warszawa) – absolwent Wydziału Malarstwa i Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie studiował w latach 1963–1970. Dyplom w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa (1970). Autor rozbudowanych cykli malarskich i rysunkowych (około 3,5 tysiąca obrazów, 10 tysięcy rysunków i grafik), rzeźb i filmów animowanych. Charakterystyczna stylistyka artysty wynikała z fascynacji sztuką Nikifora, z którą zetknął się na wystawie w Kielcach w 1965 roku. Pierwszy, numerowany rysunek (Rysunek nr 1) zainspirowany Nikiforem datowany jest na 13 czerwca 1965 roku. Realizm, prymitywizm, groteskowość, ekspresja i antyestetyzm, obecne w tej kompozycji, określiły twórczość Dwurnika na następne dziesięciolecia. W 1966 roku namalował pierwsze obrazy z cyklu „Podróże autostopem”, czyli wizerunki przetransponowanych fragmentów konkretnych miast. Odtwarzane z podwyższonego punktu obserwacji, charakteryzują się dowolnym traktowaniem topografii i swobodą dotyczącą wierności odtwarzania elementów rzeczywistych. Obok nich częstokroć występują elementy fantastyczne, dokomponowane przez artystę (budynki, postacie, rzeźby). Debiutancka wystawa odbyła się w 1971 roku w Galerii Współczesnej w Warszawie, przedstawił tam serie obrazów: „Dyplom”, „Gipsowy plener”, „Droga”, „Różne błękity”. W latach 70. powstały pierwsze realizacje kolejnych cykli: „Robotnicy” (1975–1991) i „Sportowcy” (1972–1992). W latach 1972-1976 wystawiał wraz z ruchem „O poprawę”, współpracę zerwał w 1977 roku, następnie współpracował z duetem KwieKulik (Przemysław Kwiek i Zofia Kulik). W 1980 tworzył serie obrazów inspirowanych tematyką Sierpnia`80. W październiku tego roku wystawił je w galerii MDM w Warszawie. W 1981 roku został uhonorowany Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Norwida. Cykl „Warszawa” kojarzony z cyklem „Warszawa” Artura Grottgera zapowiadał wprowadzenie i konsekwencje stanu wojennego. W 1982 roku brał udział w Documenta 7 w Kassel (zaproszony jako jedyny artysta z Polski). Jego niejednoznaczna postawa w stosunku do bojkotu uczestnictwa w życiu publicznym w okresie stanu wojennego i kolejnych latach okresu transformacji, skutkowała kontrowersjami  wokół jego osoby. W latach 90. Dwurnik wrócił do rozliczeń totalitaryzmu i ofiar komunizmu w Polsce. Tworzył cykle: „Droga na Wschód” (1989–1991) i „Od Grudnia do Czerwca (1990–1994). Pierwszy z cykli dotyczy historii Polaków represjonowanych w Związku Radzieckim, drugi poświęcony jest 96 osobom zamordowanym przez milicję i służbę bezpieczeństwa w latach 1981-1989. W latach 90. artysta współpracował z krakowską Galerią „Zderzak” (1992–1995). To tzw. „okres błękitny” w działalności malarza. „Niebieskie miasta” (1993–1994) dokumentowały Barcelonę, Londyn, Paryż i Stuttgart. Cykl „Błękitny” (1992–1997) to seria niemal abstrakcyjnych pejzaży morskich. Po 2000 roku, Dwurnik malował obrazy, w których podejmował dialog z twórczością Jacksona Pollocka, serie aktów, obrazów „kwiatowych” o niewątpliwie erotycznym wydźwięku, w 2010 roku stworzył własną interpretację „Bitew pod Grunwaldem”. Charakterystyczna dla Dwurnika jest także działalność portretowa. Zainicjowana w 1976 roku, kontynuowana była przez cały okres jego aktywności.

Patronat honorowy nad wystawą objął Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik.



Komentarze

komentarze